15- درباره دنیا دوستی

 

دربارۀ دنیا دوستی

 

 

دنیا دوستی سرآمد هرگونه خطاء است .

 

 

هر که قلبش به دنیا علاقه مند شود به سه خصلت از آن دلبستگی پیدا کند : اندوهی که پایان ندارد ، آرزوئی که به دست نیاید ، امیدی که حاصل نشود .

 

 

هر کس که حدیث ( ما را ) برای سود دنیا بخواهد او را در آخرت ( از پاداش ) بهره ای نخواهد بود ، و هر که آن را برای خیر آخرت بخواهد خداوند خیر دنیا و آخرت را به او عطاء فرماید .

 

 

خدای تعالی به دنیا وحی فرستاد که هر کس خدمت من کند تو خادم او باش و هر که تو را خدمت کند او را به رنج بیفکن .

 

 

کار دینت را محکم کن همچنان که مردم دنیا کار دنیای خود را محکم می سازند زیرا که دنیا شاهد و گواه قرار داده شده است که به وسیلۀ آن چه از آخرت ( از نظرها ) پنهان است شناخته می شود پس تو آخرت را به وسیلۀ دنیا بشناس و به دنیا جز ( به دیدۀ ) عبرت منگر .

 

 

از جمله مناجات های خداوند عزوجل با موسی (ع) این بود که یا موسی بر دنیا اعتماد نکن مانند اعتماد و وثوق ستمگران و اعتماد کسی که دنیا را مانند پدر و مادر خود گرفته است ، یا موسی اگر تو را به خودت وا گذارم که به آن بنگری در این صورت دوستی و شگفتی آن بر تو چیره شود ، یا موسی در کار خیر با اهل دنیا رقابت کن و بر آنان سبقت گیر زیرا کار خیر مانند نامش نیکو است و از دنیا آن چه را که بدان نیاز نداری رها کن و چشمت به هر که فریفته دنیا است و به خودش وا گذاشته شده است نگاه نکند ، و بدان که اول هر فتنه و شری دوستی دنیا است و به کسی به خاطر زیادی مالش غبطه مبر زیرا ، مال بسیار به علت حقوق واجبه موجب زیادی گناهان شود ، و به کسی که مردم از او راضی هستند غبطه مبر تا بدانی که خداوند نیز از او خشنود است و به مخلوقی هم که مردم از او اطاعت می کنند غبطه مکن زیرا اطاعت و پیروی نا حق مردم از وی موجب هلاکت او و پیروانش گردد .

 

 

در کتاب علی صلوات الله علیه است که مثل دنیا مانند مثل مار است که سودنش چقدر نرم و در درونش زهر کشنده دارد ، مرد خردمند از آن دوری گزیند و کودک نادان به سویش گراید .

 

 

خداوند به روی بنده ای از دنیا دری نگشاید جز این که دو چندان بر او از حرص گشاید ( هر چه انسان از مال دنیا به دست آورد طمعش بیشتر گردد ) .

 

 

شگفت دارم بر کسی که بر دنیا بخل می ورزد در حالی که به او رو آورده است یا به او بخل می ورزد در حالی که دنیا به او پشت نموده است ، پس نه اتفاق و بخشش با رو آوردن دنیا به او زیان رساند و نه بخل و امساک با پشت نمودن دنیا به او سود دهد .

 

 

هر که صبح و شام کند و بزرگترین اندوهش دنیا باشد خداوند تعالی فقر و نیازمندی را پیش چشمش قرار دهد و کار ( زندگیش ) را پریشان نماید و جز بدان چه خداوند ( از روزی ) قسمت او قرار داده نرسد و کسی که صبح و شام کند و بزرگترین اندوهش آخرت باشد خداوند دلش را غنی گرداند و کار ( زندگیش ) را منظم نماید .

 

 

هر کس به دیا بیشتر آلودگی پیدا کند موقع جدائی از آن حسرتش سخت تر است .

 

 

دنیا در نزد من جز به منزلۀ مرداری نیست که چون به آن مضطر و ناگزیر شوم ( برای سدّ جوع ) از آن می خورم .